Het venijn zit ‘m altijd in de staart. Terwijl ik dit schrijf is de eerste met varkensgriep besmette Vierdaagseloper een feit. Dus tóch! En dan te bedenken dat ik nog geen half uur voordat het nieuws bekend werd een column af had waarin ik zeurde over het gebrek aan nieuws. Ik en mijn grote mond.

Ik wilde het in die column gaan hebben over het uitblijven van grote rampen. Geen varkensgriep, geen recordaantallen uitvallers, niet één gevalletje alcoholvergiftiging te melden. Laat staan een blarenpost waar een naald of twee in een voet achterbleef.

Ik wilde mijn beklag doen over het ontbreken van slecht nieuws. Goede verslaggeving leeft daar namelijk van, was mijn devies. Ik wilde de hevige regenval die de lopers vanmorgen teisterde, bombarderen tot het enige slecht nieuws lichtpuntje.

Ik wilde grappig doen en opmerken dat de media in haar behoefte aan slecht nieuws kleine incidentjes al snel opblaast tot rampen van megaproporties. Zo zou de regen zo enorm zwaar zijn dat lopers door massale modderstromen van de Zevenheuvelenweg gespoeld werden. De regen zou zelfs voor zoveel overlast zorgen dat de blarenpost in de ark van Noach was. Ja, dat soort hilarische dijenkletsers, ik was het allemaal van plan.

Ik wilde al op voorhand concluderen dat de Vierdaagse van 2009 de boeken in zou gaan als weinig sensationeel. Ik wist zelfs al hoe we de tocht in 2010 spectaculairder konden maken. De marsleiding moest de stelling van Vierdaagseradio opvolgen en de route deels over Duits grondgebied plannen. Het leek een prachtige symmetrie. Toen de Duitsers in 1940 ons land in hún marcheerroute opnamen, was de klus immers ook na vier dagen geklaard.

Dat wilde ik allemaal doen, maar helaas. H5N1, de Mexicaanse of varkensgriep heeft het grappig bedoelde non-nieuws onverteerbaar en overbodig gemaakt. Ineens lijkt wat ik als comedy blijf presenteren vooral erg flauw en leeg.

Morgen beter. Maar wat de Britse militair in quarantaine op Heumensoord betreft… Cheers, laten we proosten op een goede afloop.

De tweede Vierdaagsedag wordt vaak saai en zwaar genoemd. De deelnemers zijn moe en ook de route, dwars door lege polder en kleine dorpjes, werkt weinig inspirerend. Kortom, de rek dreigt er een beetje uit te gaan, maar gelukkig is de roze redding nabij.

Terwijl de lopers zich door de polder banen, maakt Nijmegen zich namelijk op voor roze woensdag. Sinds 2002 is dit feestje voor de homoseksuele medemens een vaste waarde op dag twee. Voor wie niet van de (wandel)club is een kleine uitleg. De gemiddelde Roze Woensdag bevat de volgende dingen: foute muziek, schaars gekleed (niet al te) mannelijk schoon en een ieder geniet van zoveel mogelijk cocktails. Soms wordt er zelfs gedronken.

Roze woensdag en die loodzware tweede dag lijken elkaar te bijten, maar het tegendeel is waar! Niets sleurt een gedemotiveerde loper beter door die laatste kilometers dan toegejuicht worden door een groep gillende travestieten met ongeschoren benen, uitgelopen make-up en lichtzakkende borstjes. Van dat soort types ga ík in ieder geval heel hard lopen.

Naast alle feestvreugde was er vandaag voor het eerst ook een serieuze homoprijs te vergeven. Die prijs, met de pijnlijk dubbelzinnige naam ‘Roze Ster’ is in het leven geroepen om vierdaagselopers te eren die veel hebben betekend voor de homo-emancipatie. Het eerste exemplaar werd vandaag uitgereikt aan niemand minder dan Ronnie Tober.

Tober is een verdiende winnaar. Niet alleen loopt hij dit jaar alweer voor de vierde maal mee, iedereen weet dat Ronnie zich al decennialang hard maakt voor homo’s . In een reactie liet de zanger weten erg blij te zijn met z’n ster. Logisch, zo’n ster in ontvangst nemen is natuurlijk helemaal top… Maar de grote onbeantwoorde vraag blijft toch: wat gaat Ronnie nu met twéé roze sterren doen?

Trouwens, ook de politiek staat pal achter roze woensdag. Zo geeft Nijmeegse burgemeester Thom de Graaf het evenement ruggensteun door alle homoseksuele burgemeesters van Nederland op te roepen naar Nijmegen te komen om de lopers toe te wuiven. Alle roze burgemeesters? Ik vrees dat Thom moet rekenen op een klein kringetje.

Ach, Vierdaagseradio kan het niet roze genoeg zijn, dat kleurt immers overal bij. Neem nou onze Vierdaagsestapper, de sowieso al bijzonder ‘suele Petshop Boys met het nummer “Did you see me coming?”… Het lukt je vast zelf een flauw grapje te bedenken rond die songtitel. Doe je best, dan geniet ik alvast van mijn Mojito met roze parasolletje. Proost en tot morgen!