Wist u dat in de zomer de zon best wel fel schijnt? Ja? Kunt u dat weetje dan even doorgeven aan de leiding van de Vierdaagse? Per briefkaart graag, dank u.

Per briefkaart? Ja, want schijnbaar draait het grootste wandelevenement van Europa ‘t beste op gedrukt papier. Dat bleek vandaag wel weer toen deelnemers aan de start de oude vertrouwde controlekaar uitgereikt kregen.

Tot zover het hypermoderne polsbandje + scanner systeem dat volgens de organisatie alles zou veranderen.Echt gelogen was dat trouwens niet, want alles was anders… Niet beter, wel anders.

Zo moesten wandelaars na binnenkomst tijden wachten tot de medewerkers ze konden afmelden. Dit zorgde voor heel wat frustratie. Logisch, zelf heb ik in de rij bij de geldautomaat al de neiging de onvermijdelijke bejaarde voor me een hoek te verkopen omdat ze pinnen in slowww moo-tionnnnnn. Laat staan hoe ik zou reageren in die rij met vijftig kilometer in m’n benen.

De oplossing was dus simpel: na twee dagen werd de stekker uit het polsbandjesplan getrokken. Opvallend genoeg werkten de scanners zonder stekker net zo goed als voorheen. Niet, dus. Maar, waarom heeft het nieuwe systeem gefaald? De marsleiding kwam vandaag met een verklaring.

Soms is de waarheid zo lachwekkend bizar dat je als columnist niks anders hoeft te doen dan ‘m 1 op 1 over te nemen. Wat blijkt: de scanners waarmee de polsbandjes worden gecontroleerd, werken prima… Zolang er maar niet teveel fel licht op komt.

Sta me toe dat te herhalen. Een evenement dat hartje zomer wordt gehouden, valt of staat met apparatuur die de geest geeft zodra het zonnetje doorbreekt. De organisatie noemt dit een onschuldige kinderziekte in de software…

Relativeren is ook een kunst. Wie het algeheel falen van een compleet systeem een onschuldige kinderziekte vindt, noemt de Zwarte Pest epidemie van 1918 een hardnekkig kuchje. En met die wetenschap, stevenen we morgen af op de intocht. Laten we hopen op veel zon, het mag nu eindelijk van de scanners!

Wie de tweede dag heeft overleefd, kan traditiegetrouw alles aan. De dag van Wijchen
en Beuningen staat bekend als een martelgang, vanwege het oersaaie karakter van de
wandelroute. Tja, het worden niet voor niks slaapsteden genoemd.

Nee, dan heeft Nijmegen het beter voor elkaar. Daar is ook dit jaar Roze Woensdag een
feit. Hordes homosuele en andersgeaarden zijn er in vol ornaat te bewonderen. Hossend,
klossend en in deze temperaturen dankzij hun zwart leren outfits ook nog eens klotsend.

Alleen al voor de mode is een bezoekje aan de binnenstad de moeite waard. Wist u
dat er neon tangaslips in maatje gigantica op de markt zijn? Superhandige dingen,
na Roze Woensdag doen ze met ’t zelfde gemak dienst als autohoes of parachute.

Toch liepen de zaken dit jaar niet zo gesmeerd, ironisch genoeg. De vorig jaar in het leven
geroepen Roze Ster, bedoeld voor diegene die zich keihard heeft gemaakt voor homo
emancipatie, werd niet uitgereikt.

Zonde, want de traditie begon zo goed in 2009. Toen was het Ronnie Tober, roze
entertainment dino pur sang, die de eerste Ster glunderend in ontvangst nam. Ronnie loopt
dit jaar trouwens voor de vijfde keer mee… En als klap op de vuurpijl zingt hij ook nog eens
onderweg (…en ongevraagd!) zijn eigen wandelhit “De Vierdaagse is een feest”.

Gek genoeg zingen alle omstanders uit volle borst mee als hij dit totaal onbekende lied inzet.
De man is vast mateloos populair. Of speelt er iets anders?

Wacht eens, waarom kreeg Ronnie die Roze Ster ook alweer? Och, da’s waar ook: hij
organiseert al jaren leuke uitstapjes of vakanties voor mensen met een verstandelijke
beperking.Uitstapjes waar Tober zelf ook aan meedoet…

Hmmm. Valt bij u het kwartje ook al? Door zijn gehandicaptenuitstapje te combineren
met vier dagen stappen, slaat Tober twee vliegen in één klap. De Vierdaagse is een
leuk uitje voor de mensen en Ronnie heeft op zijn beurt ook nog eens voortdurend een
achtergrondkoortje en klapvee bij zich… Nee, wat mij betreft heeft Tober die tweede roze
ster nu al verdiend…