Niet alleen goede doelen varen wel bij de Vierdaagse. Ook de wetenschap spint garen bij het wandelevenement en experimenteert lustig op lopers. Nu de eerste dag er op zit, druppelen de eerste wetenschappelijke datastromen gestaag binnen. Letterlijk.

Wie kan zich de Vierdaagse van 2007 nog herinneren? De Radboud Universiteit haalde toen het nieuws omdat ze een groep deelnemers zo ver hadden gekregen elke dag een geavanceerde computerchip door te slikken. Deze chip verzamelde allerlei biometrische gegevens in het lichaam en werd na het lopen “uitgescheiden en daarna door een team wetenschappers uitgelezen”.

Een mooie zin, tot je beseft wat dat betekent: dagelijks graaide een academicus door iemands grote boodschap op zoek naar harde feiten. En het dan nog vreemd vinden dat leerlingen hun betavakken al op de middelbare school massaal dumpen.

Ook deze editie heeft de Radboud Universiteit weer een onderzoek opgezet. Ditmaal worden honderd lopers met overgewicht gevolgd en al op dag 1 is er belanghebbend wetenschappelijk nieuws te melden. Alle Radboud lopers hebben namelijk een draagbaar toilet gekregen. “Een draagbare wc?” hoor ik u denken. Jazeker, schijnbaar was het meezeulen van al die extra zwembanden rond hun middel nog niet inspannend genoeg.

Zonder flauwheid, de lopers kregen geen porseleinen pleepot op wieltjes mee, maar “Een zak met korrels die eenvoudig kan worden meegenomen. De korrels nemen vocht op. Het is een vrij nieuw attribuut.” Is dat eigenlijk wel zo? Als de universiteit me nou even had gebeld, zou ik ze een fortuin aan onderzoekskosten hebben bespaard. Ik werk namelijk al jaren met die revolutionaire vochtabsorberende korrels . We noemen het grit en de kat is er bijzonder over te spreken.

De plaskorrels schijnen tijdsbesparend te werken omdat je bij hoge nood niet meer hoeft te zoeken naar een wc-ruimte. Maar hoe gebruik je de plaszak dan? Je kan toch niet midden op de route de zak voor je kruis houden en losgaan? Kleine kinderen doen geen oog meer dicht.

Hoe je van die klotsende korrels afkomt? Simpel: om de vijf kilometer staat een droppunt waar je de volle zak kwijt kan. Niets sloopt je sociale status grondiger dan fluitend in de rij staan voor de urinelozer. Dat is nog schaamtevoller dan wc-rol-jonglerend op de camping naar een toiletgebouw lopen.

Mijn advies? Bespaar jezelf de moeite en ga gewoon naar een wc-blok, da’s nog gezellig ook. Dat gezegd hebbende… Ik sluit meestal af met een toast, maar na dit onderwerp valt dat vast niet goed… Ik voel het aan mijn water. Dus…Tot morgen!